portret: Ivica

Miesiąc temu, kiedy wracałyśmy z Alli z Budapesztu, było późno, zimno i daleko do tramwaju. Wezwałyśmy więc taksówkę. Kierowca zaczął nas zagadywać po chorwacku, ale nic oczywiście nie rozumiałyśmy, spytał więc, skąd jesteśmy, i kiedy już mu odpowiedziałyśmy, powiedział tak:
- Przecież możemy pomówić po polsku.
Zdębiałam. Okazało się, że pan mówi po polsku, bo spędził w Polsce 15 lat. Jako, że droga do naszej chałupki długa nie jest, nie zdążyliśmy się nagadać. Ale wymieniliśmy się namiarami i umówiliśmy na kawę, żeby pogadać o starych Polakach, dosłownie i w przenośni.
Kawa trwała 2 godziny i dowiedziałam się, że Ivica (tak panu imię) wyjechał do Polski niedługo po wojnie. Miał 2 polskie żony, z jedną z nich prowadził sklep odzieżowy. Mieli dużo pieniędzy, do pewnego momentu. Potem sprawy się pokiereszkowały, zarówno finansowo, jak i uczuciowo, i Ivica wrócił do Osijek, skąd pochodzi. Szczegółów tego załamania nie znam, niech to pozostanie jego tajemnicą. Najistotniejsze wydaje mi się to, co opowiadał o Polsce i o Chorwacji. Przede wszystkim - jest bardzo niepocieszony, że musiał wrócić. Nie lubi Chorwacji. Mieszkał w Warszawie i w porównaniu z naszą stolicą Osijek jest jak jedna z dzielnic, i to tych mniejszych. Twierdzi, że wszystko się tu zmieniło po wojnie. Kiedyś miasto było pełne ludzi, dziś jest ich zaledwie połowa. Młodzi wyjeżdżają, nie ma tu pracy. I zmienili się mieszkańcy po wojnie, są bardziej spięci, nastawieni na pieniądze, mniej przyjacielscy. Kiedyś istniały tu fabryki, dziś zostały tylko dwie. I Chorwacja, mówi, jest w położeniu prawie tak złym jak Grecja. Wybrzeże jest bogate, ale tylko wybrzeże. Cała reszta strasznie biedna. Za to w Polsce - jego zdaniem - dużo możliwości, ludzie bardziej otwarci, lepiej się z nimi bawi, kobiety bardziej przystępne i wszystko lepsze.
Nie wiem, na ile to wszystko prawda, a na ile idealizacja. Najwidoczniej Ivica najlepsze lata życia spędził właśnie w Polsce. Na Chorwację patrzy krytycznie, ale zapewne ma dużo racji, bo przez cały ten czas nieobecności, wyrobił sobie dystans. Do Polski chciałby wrócić, więc jeśli czyta to jakaś potencjalna trzecia żona, proszę o wiadomość :)
Co do Polaków i Chorwatów - mam oczywiście zupełnie inne wrażenia. Wydaje mi się, że my jesteśmy bardziej zamknięci, mniej wyluzowani, bardziej się przejmujemy, ciągle gdzieś pędzimy. A tu chorwacki paradoks, ludzie biedni, pieniędzy nie ma, a kawiarnie i kluby cały czas pełne. I temperament słyszany w języku. 
Cóż, trzymajmy kciuki za Ivicę, oby udało mu się zawitać znów do Polski, bigos i żubrówka czekają!